Чанд рӯзи охир дар шабакаҳои иҷтимоӣ ду навор аз латтукӯби як ҷавони тоҷик ва узрхоҳии ӯ аз мардуми Доғистон бо сару руйи пур аз хун, давр мезанад.
Ин наворҳои кутоҳ рӯзи 12-уми декабри соли ҷорӣ нашр шудаанд ва дар яке оз онҳо дида мешавад, ки чанд ҷавон як нафарро латтукӯб доранд ва ин нафари латтукӯбшуда бо забони русӣ мегӯяд, ки “Илтимос ба ман иҷозат диҳед, ки фаҳмонам. Ба Аллоҳ қасам, ман нагуфтам, ки доғистониҳоро мерасам.” Аммо ӯро намегузоранд суҳбаташро идома диҳад ва шуруъ мекунанд ба задан.
Ин ҷавон, ки аз ӯ Суҳроб ва шаҳрванди Тоҷикистон ном бурда мешавад, дар навори дувум бо сару руйи пур аз хун мегӯяд, ки “Чунин иштибоҳ дигар аз ҷониби ман рӯй намедиҳад. Ба ман ин одамҳо фаҳмонданд. Аз тамоми мардуми Доғистон барои суҳбат бо духтари доғистонӣ узр мехоҳам. Ба ҳамаи ҳамватанонам ва дигарон маслиҳат медиҳам, ки ба духтарони доғистонӣ наздик нашавед ва муошират накунед ва ба зиёдаравӣ роҳ надиҳед”.